عادت به گله و شکایت کردن از زمین و زمان ندارم اما گاهی آنقدر روحم تحت تأثیر وقایع و اتفاقات اطرافم قرار میگیرد که تاب مقاومت نیاورده و زبان به گله باز میشود. وقتی بعد از بیست سال که در حوزه علمیه باشی و دیگران طوری قضاوتت کنند که انگار تو را مقصر تمامی مشکلات و نداریهایشان، دلتنگی ها ، شرمندگی ها و هزاران هزار اتفاقی که بلای جان زندگی هایشان شده است میدانند تو باشی چه میکنی؟!